Vakantie weer voorbij en een stralend zonnetje. Uiteraard. Buiten dat we er allemaal wel genoeg van hebben, dat snertweer bedoel ik dan, kwam het vandaag extra goed uit. Want Qi-Yan ging met zijn klasje naar de bouwplaats. En dat is leuker als de zon schijnt. Start van het nieuwe thema op school, bouwen. En papa ging mee als begeleider. Dat maakte het nog eens dubbel zo interessant. Dus laarzen aan en in de rij allemaal. Onze eigen Bob de Bouwer:

                                                            En

nog meer lentekriebels want mama en Tjen zijn al een beetje in de paasmood. Mama trok de eieren uit de kast en Tjen hielp mee. Het gaat trouwens stukken beter met onze kleine paashaas Zijn spraak gaat vooruit en dat zorgt voor een veel beter gemutst mannetje. De hulp van de VIB doet er ook veel goed aan en al met al lijkt er de laatste weken meer rust te komen in huize Ferraro. We willen niet te vroeg juichen maar Tjen lijkt steeds beter in zijn velletje te komen. Ons vrolijke paaseitje:

en het begint allemaal met de `S´. Voor Qi-Yan één van de lastigste letters om uit te spreken. Na een pauze van 3 maanden zijn we deze week weer gestart met logopedie. De s, f, g en de t staan bovenaan het lijstje. En het weer werkt subliem mee om de letter ‘s’ te oefenen. Zie hier Qi-Yan met een ghneeuwpop achterop de ghlee…. Ook voor Tjen zit logo eraan te komen. Zijn spraak gaat gewoonweg niet vooruit. Hij wil zoooooveel zeggen maar het komt er niet uit. En dat levert forse frustraties op bij onze jongste man. Deze maand hopen we op een logopedie test in het VUmc en dan een doorverwijzing. Vandaag hebben we de ijzers ondergebonden. Naar de ijsbaan in Heemskerk. Qi-Yan en Britt (buurmeisje) hadden het na 1 rondje alweer bekeken en voelden meer voor chipjes en chocomelk in het clubhuis maar Tjenneman dacht er anders over; Ih-ooh-aaen (= Ik ook schaatsen) mahmaaah. En daar ging ‘ie. Aan de hand van papa met 2 vuurrode wangetjes van de kou en het water dat uit zijn neusje liep. Maar hij vond het geweldig! Bikkeltje! Toen mama een paar plaatjes wilde schieten van het tafereeltje bleek de batterij van de camera leeg te zijn (shit). En nu, na een stevig bordje zuurkool met rookworst, liggen de mannen onder zeil.

Dan nog even oud & nieuw. Dat was een gezellig avondje. Bo en Roos kwamen eten en logeren. Qi-Yan had zich er al dagen op verheugd. Het logeerbed werd naast zijn bedje geinstalleerd en Roos mocht bij Tjen op de kamer in het campingbedje. Maar eerst moest er een 4-gangen diner weggewerkt worden én natuurlijk sterretjes afgestoken worden. Het diner bestond uit achtereenvolgens tomatensoep met stokbrood, komkommer-tomaat-worstjes spiesjes, poffertjes en stoofpeertjes en werd met smaak weggewerkt. Na een voortreffelijke maaltijd was het vuurwerktijd. Nou ja, sterretjes tijd dan. Alleen geen van onze guppies durfde het aan. Dus werden de sterretjes in de sneeuw gestoken. Was ook leuk hoor. En na het vuurwerkfestijn was het bedtijd. En dat was deze keer ook geen probleem. Want Qi-Yan en Bo hadden zich al voorgenomen om ‘stiekum’  te gaan spelen. Tjen en Roos daarentegen vonden het maar raar dat ze ineens samen in een kamertje lagen en prompt zette Tjen het op een brullen. Roos deed nog even gezellig een deuntje mee en na wat troosten en streng toespreken was uiteindelijk het spul rond 21.30 uur in slaap. Rond middernacht werden de 2 groten wakker van het geknal en Qi-Yan bracht de rest van de nacht door tussen papa en mama in. Nieuwjaarsdag naar oma en ‘s avonds op tijd naar bed om de verloren nachtrust van de dag ervoor in te halen. En nu…., nu is het gewone leventje weer begonnen en zijn we alweer ruim een week op weg in 2010. Benieuwd wat het ons zal brengen. Hopelijk veel gezelligheid, geluk en gezondheid. En wie weet wat nog meer…. Happy New Year! 

Tjen´s eerste kerst thuis. En dat begint al met zijn ´kerstdinertje´ op de peuterspeelzaal. Om 17.00 uur werden Tjen (& Roos) aan tafel verwacht. Nietsvermoedend huppelde hij achter ons aan toen we hem naar schooltje brachten. Natuurlijk hadden we verteld dat hij op school ging eten met alle andere kindjes en dan we hem dan daarna weer op zouden halen…. Maar ja, weet hij veel. Gelukkig vond hij het fantastisch leuk! Een overheerlijk diner van kippensoep met soepstengels, pannenkoeken en slagroomsoesjes heeft hij schoon weggewerkt.

En Qi-Yan´s kerstfeest was minstens zo leuk. Uiteraard was hij ´s middags al een beetje zenuwachtig. Dat heeft overigens zijn middagdutje niet in de weg gestaan. Om 17.00 uur bracht ik hem met 2 schalen pasta naar Juf toe. Eerst was er een samenzang waarbij de ouders niet konden blijven. Wij waren om 18.15 uur weer welkom bij de gluhweinstal. Met hoogrode wangen zag ik hem in de klas zitten aan het kerstmaal. Later hoorde ik van Juf dat hij stevig gegeten had (zucht…. thuis is het bidden en smeken om er een happie in te krijgen) Om 18.30 uur kwamen de kinders één voor één uit de klas en droop iedereen langzaamaan af naar huis. Eenmaal thuis lagen onze kerst(b)engeltjes binnen een mum van tijd te slapen.   De volgende dag was minstens zo spannend want onze grote man gaat van de bril af! In het VUmc krijgt hij in zijn linkeroogje een contactlens. Het inzetten was natuurlijk óórlog! Er moest een oogarts aan te pas komen om zijn oog te verdoven en dmv een oogspreidhaak zijn oogleden open te houden. Daarna werd de lens erin gezet. Compleet overstuur was hij…. Ik dacht heel even, zout lekker op met die lens. Hij houdt zijn brilletje wel op. Maar een kwartier later waren we blij dat we hadden doorgezet want hij vindt het super! ´Mama, ik kan ineens heeeel goed zien!´….. Helaas heeft hij gisteren zijn lens uit zijn oog gewreven en moeten we dus donderdag in het VUmc de strijd opnieuw gaan leveren.

En dan op een morgen word je wakker en kijk je naar een witte wereld! Sneeuwpret! Inpakken maar en als eskimo´s de sneeuw in. Momenteel is de slee hun favoriete vervoermiddel. Als ik zeg ´jongens, we gaan morgen naar oma´. Dan zegt Qi-Yan ´leuk mama, gaan we op de slee´? (oma woont in Amstelveen en wij in Beverwijk

Tjen snapte er geen hout van natuurlijk Huh? ik BEN al in pyjama en nu moet ik weer met één schoen naar beneden lopen? En ALTIJD zeurt ze dat mijn schoenen in de gang moeten en NU moet er ineens één schoen IN de kamer en VOOR de open haard?? En ik moet nog eens zingen ook! Maar goed… m’n broer doet het, en ik heb mijn kopieerreputatie hoog te houden dus ik doe het óók maar….

En daar stonden ze, samen in pyjama. En samen inspecteerden de heren nog even of het gat in de schoorsteen wel groot genoeg was voor die ENORME kado’s die er doorheen moesten En "oh, kom ‘r eens kijken" Sinterklaas heeft de weg naar Qi-Yan en Tjen gevonden!! Een stempeldoos met A-B-C stempels voor Qi-Yan en een Winnie the Pooh Lollifantenfilm voor Tjen. Een handje strooigoed ernaast; JOEHOEEEE!!! Sinterklaas is in het land!!!!

Het was meteen weer vertrouwd gezellig. De reunie van de reisgroep van Qi-Yan uit 2006. Met deze en gene hadden we zeker nog wel contact, maar niet met allemaal. En we vonden het allemaal hoog tijd om ons chinese grut weer eens te showen aan elkaar. Want wat zijn het allemaal stuk voor stuk geweldige, leuke, lieve, mooie kindjes. Allemaal met hun eigen verhaal, hun eigen (medische) problemen maar met geluk op hun prachtige toetjes. Zij en wij hebben genoten van de laatste mooie najaarsdag in het Uilenbos. Heerlijk gespeeld en de kinderboerderij bezocht en pannekoeken gegeten bij de open haard. Al gaan we vandaag weer allemaal over tot de orde van de dag en zal het vast weer een tijd duren voor we elkaar weer zien, wat ons betreft houden we het erin: een jaarlijkse (of voor mijn part 2-jaarlijkse) reunie!

Echt GEWELDIG LEUK was het! De reunie van de China reisgroep van Qi-Yan. En na diverse opmerkingen over weblogs die niet bijgehouden worden (en heeeel veeeeeel commentaar van oma) dacht ik; oké, aan de (s)l(a)og dan maar:-) Ga er maar even voor zitten want het wordt een lang verhaal. Na de Bereboot is er ook wel e.e.a. gebeurd natuurlijk:

We schrijven juli van dit jaar. Een heerlijk zomers zonnetje en veel gepoedel en gespatter op de waterglijbaan van buurvrouw Mirjam. Eind juli zouden we een weekje met de 3-huisjes naar 2-huisjes gaan in Ommen. Dus koffertje inpakken, Nespresso apparaatje achterin de Golf en gáán…. Gewoon makkelijk zat, vrijdagochtend vertrekken dus op donderdagmiddag starten met pakken is vroeg genoeg. Met verbazing hoorde San dit aan. Waaaat?? Dan pas beginnen??? En op mijn beurt was IK weer verbijsterd over de paklijsten (geprinte en op de zomervakantie in nederland toegespitste paklijsten, jawel) van San. "Meid, je gaat niet naar China hoor", was mijn reactie. Maar San’s systeem blijkt formidabel. Ze heeft werkelijk alles bij zich. Van complete EHBO set tot sfeervolle kaarsjes en haar eigen kruidenmandje; ze grijpt nooit mis. Handig hoor, ik hoef nergens aan te denken want San heeft het allemaal bij zich We hebben een heerlijk weekje achter de rug. Jammerdepammer van het weer (veeeeel regen) maar de zandbak, bosrijke omgeving, de kinderen die alle kanten op konden en het ruim opgezette park en niet in de laatste plaats het gezelschap, maakte veel goed. Toch nog kunnen bbq’en, de zwembadjes kunnen vullen met water en kunnen fietsen.

=================================================================================================================================================================== 

Maar aan alles komt een einde en zo ook aan een weekje Besthmenerberg.  De weken erna kwam de zon weer terug en zo konden we Qi-Yan’s 4e verjaardag in de speeltuin vieren. Een heerlijk (beetje winderige) zondagmiddag in de speeltuin was geslaagd en meneer heeft weer eens een overvloed aan kadootjes gekregen. Van VTech spelcomputer tot verrekijker en van miniloco tot Mickey Mouse dvd’s. Helemaal doorgedraaid viel hij s’avonds om 18.30 uur in slaap.

  ========================================================================================================================================

   En dan…. de volgende ochtend…. is het zover. Qi-Yan’s 1e schooldag op de basisschool. Maandag 17 augustus 2009 begint het basischool-tijdperk. Hij staat te popelen! Om 07.30 uur begint ‘t al: Mahaammm, gáán we al?? Met Mickey Mouse rugzak en dito broodtrommel en drinkbeker gaan we om 08.15 uur richting de Zeester. Allemaal zenuwachtige mama’s en papa’s en hier en daar wat traantjes en stoere praat van stoere jochies. Maar bovenal diep onder de indruk van wat komen gaat. Veilig bij papa op schoot in de kring bekijkt Qi-Yan alles. Zijn nieuwe klas, nieuwe klasgenootjes, de bouwhoek, de zandtafel en uiteraard Juf Mariska. Na een half uurtje moeten de papa’s en mama’s toch echt een laatste knuffel geven en beloven dat ze er om 14.30 uur weer zijn. En daar gaan we dan, nog één keer zwaaien door het raam en dan druipen we af. Net zoals Maxima moet ook ik een brok in de keel wegslikken. Maar zoals later zal blijken, heeft Qi-Yan een topdag gehad! Hij vond het FANTASTISCH!!

============================================================================================================================================== 

Veel tijd hebben we niet want naast de eerste schooldag van onze grote man, is het ook nog eens de trouwdag van tante Sabine en oom Eric. Vandaag lopen ze naar het het stadhuis in Schagen om daar met een klein kringetje vrienden en familieleden om zich heen, de huwelijksschuit in te stappen. Zie hier ons gelukkige bruidspaar:

========================================================================================================================================================

En na al deze gezelligheid een serieuze gebeurtenis. Onze kleine Tjenneman moet er aan geloven. Zijn zachte gehemelte wordt gesloten in het VUMC op 21 september. Op 20 september zeulen we met koffertje, buggy, gewassen Mickey Mouse dekentje naar de 9e etage van het VUMC. Jikke neemt de ondersteunende taak op zich want ongelukkig genoeg heeft papa een seminar georganiseerd op zijn werk en kan onmogelijk mee. We melden ons keurig bij de receptie en worden dan als de wiedeweerga in een éénpersoonskamertje gezet met een voorportaaltje en een groot rood aanplakblad op de deur waarop staat "INFECTIEGEVAAR". Tjen was nl. bij aankomst in Nederland 1x MRSA positief getest maar 3 opvolgende testen waren allen weer negatief. Inmiddels was hij dus allang MRSA vrij. Maar ja, systemen hè en communicatie tussen de diverse afdelingen…da’s nog moeilijk hoor… gloeiende gloeiende…. door foutieve registratie waren wij nu de pineut. Want men was onverbiddelijk. Tjen werd achteraan het OK schema gezet en we werden als MRSA positief behandeld. Dus 3×24 uur opgesloten in deze kleine ziekenhuiskamer. Gelukkig herstelde onze benjamin supersnel en zo mochten we donderdagochtend het gevang verlaten en hadden we dit ook weer achter de rug.   

En vandaag was het dan weer zo’n speciale dag. Qi-Yan was onder de indruk. De laatste (nou ja, bijna laatste dan) dag op de Berenboot, de peuterspeelzaal. Qi-Yan ging er aanvankelijk met gemengde gevoelens naar toe. De eerste keren dat ik hem bracht vond hij het NIET leuk. Huilen, dikke tranen van verdriet. Maar al snel veranderde dat en ging hij met veel plezier spelen. Meestal met Bo, en soms ook met andere kindjes. Als ik hem vroeg met wie hij gespeeld had op school, was het antwoord steevast: Bo. Bo was het dan ook die als eerte getrakteerd werd op een ijsje. Want met deze temperaturen deel je natuurlijk het liefste ijsjes uit.

En nu? Nu gaan ze na de zomervakantie samen naar de basisschool. De eerste wenmiddag vond hij reuzespannend maar juf Mariska sloot hij direct in zijn hartje. Juf Mariska is lieffff mama Gelukkig maar. Al zal de eerste schooldag ongetwijfeld weer met tranen gepaard gaan. Wie het hardst huilt, Qi-Yan of mama, laat zich raden.    

Dus: Dag Berenboot, Hallo Zeester!

Kijk, leuk natuurlijk zo een trampolienutju in je eigen tuin maar het echte werk begint pas bij een doorsnee van een metertje of 3! En laat buurvrouw Belle aan de overkant die nou nét in de tuin hebben staan! Aanvankelijk was de reuzetrampoline verboden terrein voor de buurkindjes. Logisch, vonden wij. Maar het ontbreken van de veiligheidshoes over de veren bleek de reden te zijn waarom onze moppies van dit ‘monster’ geweerd werden.

De bewuste schuimrubberen veiligheidshoes werd echter vorige week opnieuw aangebracht en vanaf die dag wordt er weer intensief van de soepele verende mat gebruik gemaakt. Maximaal 2 kindjes tegelijk en alleen als buurvrouw Belle thuis is. Vorig jaar kon ik Qi-Yan nog om de tuin leiden met argumenten als ‘nee, je mag pas als je 3 jaar bent’ of ‘nee, pas als je alleen buiten mag spelen’. Maar dit jaar ontkomen we er niet aan, hij is niet meer te houden.

En gisteren was het dus zover.’Mama, mag ik op de grote trampoline van buurvrouw Belle?’ Het was 13.00 uur en Tjen ging naar bed en Britt (z’n "andere" vriendinnetje) stond trappelend op Qi-Yan te wachten. Nou, vooruit dan maar…. Met bezorgde blik volgde ik het tweespan naar de overkant en zag toe hoe ze keurig netjes hun schoentjes uittrokken en op het monster klommen. En daar gingen ze, hoog-hoger-hoogst! Spreidsprong, op je billen en terugveren op je voetjes, etc. Ruim 3 (!) uur later en met bezweette rode wangen hield hij het voor gezien en kon ik (en Serge in mindere mate) weer opgelucht ademhalen. Ik ben bang dat ik dit overbezorgde gedrag toch beter van me af kan zetten want de zomer begint pas, het energielevel van mijn oudste zoon is hoog en de trampoline is geduldig….

En dat was het! Zondag 14 juni begon wat bewolkt met een spatje hier en daar maar veranderde al snel in een zonnige vrolijke ochtend en middag. Bijna 3 maanden thuis vonden we het toch wel ‘ns tijd voor een feestje ter ere van onze kleinste man. De speeltuin in Uitgeest bleek een schot in de roos! Een ruime, maar niet al te overdreven grote, speeltuin, lekker overzichtelijk en de hekken konden dicht. Terras in het zonnetje en prima uitzicht op de kinders. Ik had het mezelf vooral gemakkelijk gemaakt door de broodjes/hapjes door een catering te laten verzorgen. Frisdrank ingeslagen bij de Makro en buurmeisje Denise werd samen met een vriendin ‘ingehuurd’ voor de koffie en de drankjes.

Onze eigen huisfotograaf (bedankt Mark!) heeft weer e.e.a. vastgelegd voor het nageslacht. En dat heeft hij weer briljant gedaan. Even voor de duidelijkheid: dat zijn dus NIET de huis-tuin -en keukenkiekjes die je hier beneden ziet! Om 14.00 uur startten we de schoonmaak en vele handen maken licht werk want om 14.30 uur konden we met 2 zanderige, plakkerige en vermoeide kindjes in de auto naar huis. Enthousiast begon ik na te praten over alle kindjes, de glijbaan, de lekkere snoepjes en de kadootjes en….. was verbaasd dat ik geen respons vanaf de achterbank kreeg. Achterdochtig draaide ik me om toen we voor een rood stoplicht stonden en ja hoor Beide mannen met hoogrode wangen in diepe rust. Qi-Yan werd weer wakker toen we thuis waren maar Tjen werd door papa in bed gelegd met kleren en Croqs (sorry Son) nog aan en sliep prinsheerlijk door. Meteen alle versiersels en andere spullen maar opgeruimd want je snapt het al, ook wij waren bekaf. En als je eenmaal gaat zitten dan komt het er ZEKER niet meer van.

Om 18.00 uur de feestelijke dag ook maar gepast afgesloten met een riant McDonalds Happy Meal en na een grondige sopbeurt de heren in bed gelegd. We hebben ze niet meer gehoord…

Zelf hebben we nog uitgebreid alle foto’s bekeken en zitten kletsen over hoe gezellig het was en hoe leuk we het vonden om onze reisgenoten ook weer te zien. Dang en Yiming waren ook al weer zo’n stuk veranderd! En dan Twan, van Lara en Sander. Wat ‘n grappig en vrolijk ventje is dat zeg. Kortom: een geslaagde dag!

Geniet nog even na met de foto’s. Hier komen ze:

En na zo’n geweldige dag zit ik de volgende middag nog na te mijmeren en ik realiseer me weer eens te meer wat een geweldige mannetjes we hebben. En dat we boffen dat we voor ze mogen zorgen. De gedachte aan de geboortemoeders komt op zo’n moment ook voorbij. Ze zouden ze nu eens moeten kunnen zien. Ik google wat en kom op een amerikaanse blog (www.waitingforsophie.blogspot.com) terecht van een gezin dat o.a. ook een dochter uit China heeft geadopteerd. Een gedicht dat de amerikaanse geschreven heeft raakt me:

I imagine you kissed
his sweet face so round
And gently placed him
where he would be found

I imagine your heartache
your pain and your tears
I wish I could show you
and soften your fears

I’d show you a boy
with hope in his eyes
A boy who loves stories
and sweet lullabies

A boy who laughs freely
and loves to play
A boy who sings happily
and hops all day

A boy with a future
So funny and smart
A boy who loves music
and reading and art

A boy who I hope
has your courage one day
I know it took courage
to love and walk away

His beautiful smile
I wish you could see
He looks like you
and laughs like me

So, imagine his laughter
Imagine his touch
I wish I could show you
he’s loved so much

Remember his face
Remember that kiss
And when you cry,
remember this

Beyond your tears
Beyond your pain
Sometimes the sun
shines through the rain

And I know that he’ll ask me
about you one day
I’ll tell him you loved him
and wished he could stay

I’ll help him remember
and imagine you, too
when he starts to wonder
and dream about you

We’ll look at the moon
I’ll give him a kiss
and when he cries,
I’ll tell him this

Beyond your tears
Beyond your pain
Sometimes the sun shines
through the rain

Sinds een tijdje zit Qi-Yan op judo. Vandaag mocht hij bij de grotere kinderen judo en dat ziet er dan heel stoer uit! Kijk zelf maar: